Μπόσνιακ: «Δεν έχω καμία ανάγκη να αποδείξω τίποτα και το κατάφερα με πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας»

Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις της, η Υβόννη Μπόσνιακ μίλησε για την μακροχρόνια σχέση της με τον Αντώνη Ρέμο, τον ρατσισμό της ομορφιάς και την σχέση με την κόρη της.

Όπως εξηγεί στο περιοδικό In Style, μπορεί η σχέση τους να μετράει 15 χρόνια και όμως ακόμα τον θαυμάζει όταν τον βλέπει να ανεβαίνει στην σκηνή: «Και όμως… Σαν να μη πέρασε μια μέρα… χαχα! Ναι είναι πλέον 15 χρόνια. Το μόνο που έχει αλλάξει όταν τον βλέπω να τραγουδάει είναι ότι έχω άγχος να είναι όλα καλά. Να μπορεί ο ίδιος να συγκεντρώνεται ή βασικά, να μπορεί να αφήνεται τελείως στο τραγούδι, χωρίς τίποτα γύρω του να του αποσπά την προσοχή. Έχω την τύχη να θαυμάζω τον άντρα μου και πάνω στη σκηνή. Δεν το έχουν όλες οι γυναίκες αυτό. Έχει μια γοητεία δεν θα πω ψέματα. Και το άλλο που με συγκινεί πάντα είναι το πόσο μπαίνει στο συναίσθημα όταν τραγουδάει. Μέχρι και εγώ τον πιστεύω. Κάθε τραγούδι το λέει σαν να περνάει ο ίδιος ακριβώς αυτά που λένε οι στίχοι. Αυτό δεν το συνηθίζεις ποτέ».

Το μάθημα που έχει πάρει από την κόρη της; «Έχω μάθει να σταματάω και να αναπνέω. Να μην τα παίρνω όλα τόσο βαριά. Μέσα από εκείνη ξαναείδα τον κόσμο πιο απλό, πιο καθαρό, όπως όταν είσαι παιδί. Μου έμαθε την υπομονή αλλά και το πώς να αφήνομαι στη στιγμή χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κάθε μέρα μου θυμίζει τι έχει πραγματικά αξία.

Ότι η αγάπη κρύβεται σε μικρά πράγματα: σε ένα βλέμμα, σε μια αγκαλιά, σε ένα «μαμά». Και όσο κι αν νομίζεις ότι εσύ διδάσκεις, τελικά εκείνη είναι που σου μαθαίνει τα πιο σημαντικά. Μέσα από την κόρη μου έμαθα πολλά και για εμένα. Για τη μικρή Υβόννη που υπάρχει ακόμα μέσα μου. Έμαθα να με κοιτάζω με περισσότερη καλοσύνη και να με αγαπάω, με τα καλά μου και με τα στραβά μου» εξήγησε.

Και συνέχισε μιλώντας για τον επιτυχημένο τραγουδιστή: «Για μένα ο έρωτας είναι ασφάλεια και ελευθερία μαζί. Είναι να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς φόβο, χωρίς άμυνες. Είναι σύνδεση, βαθιά. Να βλέπεις τον άλλον όπως είναι και να τον διαλέγεις κάθε μέρα. Δεν είναι μόνο το πάθος, είναι η φροντίδα, η καθημερινότητα, το να μεγαλώνεις μαζί με τον άλλον. Να γελάς, να στηρίζεσαι, να αντέχεις και τις σιωπές. Αυτός είναι ο έρωτας για μένα».

Όσο για το τι κρατάει δύο ανθρώπους μαζί; «Νομίζω ο σεβασμός. Και η επιλογή. Το να διαλέγεις τον άλλον κάθε μέρα, όχι από συνήθεια αλλά συνειδητά. Πιστεύω πως η πιο σημαντική επιλογή στη ζωή είναι ο σύντροφος. Ο άνθρωπος που αποφασίζεις να μεγαλώνεις μαζί του καθημερινά. Η επικοινωνία, η ειλικρίνεια, το να μιλάς και να ακούς πραγματικά. Και αυτό δεν γίνεται πάντα εύκολα. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι όλα χάθηκαν — εκεί όμως είναι το σημείο να μην το αφήσεις έτσι. Να προσπαθήσεις λίγο ακόμα, ακόμα κι όταν νομίζεις πως δεν αντέχεις. Και φυσικά η αγάπη. Όχι η τέλεια, αλλά η αληθινή. Αυτή που χωράει λάθη, αλλαγές, εξέλιξη.

Να μεγαλώνεις μαζί χωρίς να φοβάσαι να αλλάξεις. Αλλά για μένα δεν αρκεί μόνο να αγαπάς. Θέλω να είμαι ερωτευμένη. Και αυτό υπάρχει μόνο όταν υπάρχει θαυμασμός. Είναι δική μου δουλειά να είμαι κάποια που αξίζει να τη θαυμάζουν και δική του δουλειά να είναι κάποιος που θαυμάζω. Να μη θεωρούμε ποτέ ο ένας τον άλλον δεδομένο. Εκεί είναι που δεν σταματάς ποτέ να δουλεύεις για τη σχέση σου» παραδέχθηκε.

Η Υβόννη μίλησε και για τον ρατσισμό της ομορφιάς και είπε χαρακτηριστικά: «Εννοείται ότι το έχω νιώσει, ειδικά σε πιο νεαρή ηλικία. Υπάρχει μια έντονη προκατάληψη ότι αν είσαι όμορφη, τότε κάτι άλλο «λείπει». Ότι δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα ουσία, βάθος και μυαλό. Σαν η ομορφιά να ακυρώνει όλα τα υπόλοιπα που είσαι. Σήμερα όμως πραγματικά δεν έχω καμία ανάγκη να αποδείξω τίποτα. Έκανα πολλά χρόνια ψυχοθεραπεία για να ξεπεράσω αυτή την ανάγκη, το να θέλω συνεχώς να αποδεικνύω ποια είμαι και τι αξίζω. Και αυτή η ελευθερία είναι ίσως η μεγαλύτερη ομορφιά.

Αναφέρθηκε όμως και στις αλλαγές που βιώνει μεγαλώντας: «Μεγαλώνοντας γίνομαι πιο ήρεμη, μαλακώνω. Όχι με την έννοια ότι γίνομαι πιο αδύναμη, αλλά πιο ανθρώπινη με τον εαυτό μου. Δεν πιέζομαι τόσο, δεν θέλω πια να τα κάνω όλα σωστά για όλους. Ακούω περισσότερο τι χρειάζομαι, συγχωρώ πιο εύκολα και αφήνω πράγματα που δεν μου κάνουν καλό χωρίς τόσες ενοχές. Νιώθω πιο ήσυχη μέσα μου, πιο σίγουρη για το πια είμαι. Και αυτή η ηρεμία δεν ανταλλάσσεται με τίποτα».

Η «στραβή» της πλευρά; «Έχω μια τρέλα. Δεν είμαι πάντα έτσι. Εξαρτάται από το πόσο άνετα νιώθω, από το πόσο καλά είμαι με τον εαυτό μου, ακόμα και από το πώς θα ξυπνήσω. Περνάω φάσεις έντονες που θέλω τη μοναχικότητά μου. Φάσεις που δεν απαντάω τηλέφωνα, που αποσύρομαι λίγο μέχρι να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Μπορώ να κλείνομαι τελείως στον εαυτό μου – και το έχω αποδεχτεί. Ξέρω όμως ότι αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ή δίκαιο για τους ανθρώπους γύρω μου και το δουλεύω».